Home

Vandaag is mijn laatste 'werkdag'. Morgen ga ik allemaal leuke dingen doen met de meiden als een soort afscheidsdag. En zaterdag stap ik weer op het vliegtuig richting huis.

Wat heb ik hier veel meegemaakt in zo'n korte tijd. En wie had ooit gedacht dat ik niet meer terug zou willen?

De eerste paar dagen had ik het echt heel erg moeilijk en ik vroeg me af waarom ik dit toch zo graag wilde doen. Thuis was er zo vaak dat onrustige gevoel van dat ik weg wilde, terwijl ik wist dat het voor mij een hele opgave zou worden. En dat bleek hier ook weer het geval. Dit keer had ik het inderdaad weer heel moeilijk, maar er was ook iets wat me hier hield. Ik wilde het liefst naar huis, maar deed het niet. Eerst waren het hele dagen dat ik van streek was, toen alleen de ochtenden en daarna, beetje bij beetje, was er geen rotgevoel meer. Ik had m'n draai gevonden...

Even voor de leerlingen van het Albeda Collega:

Ik heb jullie brieven allemaal weggegeven en samen met de patienten iets terug geschreven. De één kan makkelijker schrijven als de ander, maar ze hebben allemaal erg hun best gedaan.

Ze waren heel erg blij met de kaarten en de brieven. Sommige hebben hem zelfs boven hun bed hangen!

Zodra ik terug ben, zal ik weer een keer langskomen om jullie de briefjes terug te geven en te vertellen wat ik allemaal heb meegemaakt.

Robin

Het weekend is weer voorbij. Ik heb echt weer ontzettend veel leuke dingen gedaan!

Vrijdag ben ik samen met een andere vrijwilligster en 2 patienten naar het strand geweest. De patienten vonden het heerlijk en waren blij dat ze er even uit mochten.

Zaterdag zijn we lekker nog een keer met z'n allen naar het strand geweest. Ik besefte opeens dat ik al bijna naar huis moet. En dat is nu juist het probleem; ik wil niet meer naar huis. Ik heb hier mijn draai gevonden, ik kan iets voor de mensen doen hier, etc. etc. Ik moet er niet aan denken dat ik bijna weer thuis ben. Back to reality... 

Ik ben ondertussen al over de helft, de tijd gaat zo snel!

Ik heb deze week nog een shoot gedaan met een patient van mijn leeftijd. Een hele lieve meid. Ik vroeg naar haar familie en toen vertelde ze me dat ze vorig jaar haar moeder verloren heeft, haar vader nooit ziet, maar nog wel een broertje en zusje heeft. Ze ziet haar broertje en zusje bijna nooit meer (ze zitten in een weeshuis) en je ziet aan haar dat ze het daar heel moeilijk mee heeft. Dat doet me best verdriet. Daar zit ik dan met mijn mooie leventje... Ik ga straks hier weer weg, maar zij zit hier en kan geen kant op.

De shoot was erg moeilijk, omdat ze bijna niet uit haar rolstoel kon. Ik heb wel een aantal mooie foto's kunnen maken, maar niet heel veel. Ik wil dan ook de komende dagen nog wat losse foto's in dezelfde stijl maken, zodat ik er 1 serie van kan maken.

Dit zijn een aantal foto's van de shoot die ik met haar gedaan heb. Ze is zo'n speciaal en lief mens...

Zo daar ben ik weer. Wat een ontzettend bijzonder weekend heb ik gehad zeg! Zoals ik al vertelde ben ik dit weekend naar Lesotho (een klein landje in Zuid-Afrika) geweest. Ik zal proberen te vertellen wat ik allemaal gezien en gedaan heb...

Donderdagmiddag zijn we vanaf het Dream Centre vertrokken naar de Drakensberg. Zonder routebeschrijving. Na zo'n 1,5 uur rijden werd het donker. En nog een half uur later begon het te onweren. Toen we na 3 uur rijden in de buurt van de logde waren, moesten we de weg afdraaien op één of ander zandweggetje. Af en toe liep er opeens een Afrikaan of koe op de weg; allebei zeer moeilijk te zien in het donker... Maar na 3,5 uur rijden, waren we toch op de plaats van bestemming.

Vorige week vroeg ik mezelf echt af waarom ik aan dit project was begonnen en wat ik hier nu eigenlijk deed. Het was voor mij een behoorlijk moeilijke week, maar... 

nu heb ik toch het idee dat ik eindelijk mn draai gevonden heb hier. Ik wordt niet meer wakker met een benauwd rot gevoel en ik tel niet meer mijn dagen af; ik denk nu juist dat ik veel te weinig tijd heb voor alles wat ik nog wil doen. Voor mij is dit hele overwinning!
 
Gisteren heb ik 's middags met 2 patienten en andere vrijwilligsters lekker zitten tekenen en spelletjes gespeeld in de tuin. Vervolgens ben ik ook nog een vrouwelijke patient gaan zoeken die me wil helpen met een shoot; morgen zal ik haar fotograferen. Allemaal leuke dingen dus.

Helaas was er ook minder goed nieuws. In het afgelopen weekend waren er weer 5 vrouwen overleden.... Ik kon de patienten niet, maar bij het horen van dit nieuws wordt je weer met je neus op de feiten geduwd.

Het weekend is weer voorbij. Ik heb veel leuke dingen gedaan, maar er echt van genieten lukt nog niet. Maar... ik heb het wel al een week volgehouden! Nog iets meer als 2,5 week te gaan...

Gisteren zijn we, samen met een vrouw uit de Zulu cultuur, in een Zulubusje naar een grote kerk geweest. Dat was heel indrukwekkend; als ze zulke kerkdiensten in Nederland hadden, zou ik er iedere zondag heen gaan! Iedereen danst en zingt; ze gaan echt uit hun dak! Het Zulubusje was ook weer een hele ervaring. Normaal gesproken kun je daar niet veilig in als blanke 'toerist', maar met die vrouw erbij was het wel veilig.

's Middags zijn we nog even naar het strand gegaan; daar heb ik een heel stuk gelopen. En begin de avond heb ik eindelijk weer een keer naar huis gebeld, want mama was jarig. 't Was echt heel fijn om iedereen te spreken; ik mis iedereen zo erg!

We zijn weer een paar daagjes verder. Ik heb het nog steeds vooral 's morgens erg moeilijk. Het liefst wil ik iedereen bellen, maar daar schiet ik ook niks mee op.

Ik zal jullie een beetje vertellen hoe ik mijn dagen doorkom. Gisteren heb ik bijvoorbeeld samen met de andere vrijwilligsters patienten opgehaald voor de fysio. Sommige patienten hadden een slechte dag en konden niet uit bed, andere konden wel uit bed en deden mee. We wilden nog even bij een patient gaan kijken, maar toen wij aankwamen was zij net overleden. Ik heb haar gelukkig niet goed gezien, want ik wachte buiten de kamer. Ze was achter in de 20 en had een dochtertje van 11. Ik kon haar nog niet, maar toch maakte dit heel veel indruk op me. Op zo'n moment besef je dat bijna alle patienten hier zo dicht bij de dood zitten. Het ene moment gaat het goed met ze, het andere moment zijn ze er niet meer.

Weer een verhaaltje van mij...

Waar zal ik beginnen?... Ik vind het ontzettend moeilijk om mijn draai hier te vinden. Voorzichtig aan ga ik steeds eventjes naar de patienten. De patienten liggen op de 4e en 5e afdeling en ik slaap op de 1e afdeling. Naar boven gaan was in het begin heel moeilijk voor me en ook nu moet ik mezelf echt een 'schop onder mn kont'  geven om naar boven te gaan. Ookal is het maar voor 5 minuutjes, op die manier kan ik langzaam wennen.

De confrontatie met de patienten is erg moeilijk, omdat de meeste erg ziek zijn. Sommige zijn psychotisch (en zitten daardoor soms achter tralies), sommige kunnen niet lopen, sommige hebben een beroerte gehad waardoor ze heel weinig kunnen, etc. Allemaal dingen waar ik in Nederland normaal gesproken niet eens mee geconfronteerd wordt.

Ik ben eindelijk aangekomen. 't was een hele reis en hoe langer de reis duurde, hoe meer ik besefte dat in je eentje dit avontuur aangaan, ook echt in je eentje is. Toen ik vanmiddag naar Durban vloog (dus mijn laatste vlucht van mijn heenreis) was ik moe en was ik het ook wel zat. Ik werd gelukkig wel meteen opgevangen en naar het Dream Centre gebracht.

Eindelijk is het zo ver. Vandaag ga ik aan mijn avontuur beginnen. Ik ben ontzettend benieuwd wat ik tegen ga komen en hoe ik ermee om zal gaan. 

Over een paar dagen laat ik jullie weten wat m'n eerste indruk is! 

Liefs, 

Robin 

Hoi,

Nog 2,5 week en dan is het eindelijk zo ver. Ik ga naar Zuid-Afrika! Op deze weblog zal ik mijn ervaringen met jullie delen.

Ik hoop dat jullie mijn weblog gaan volgen en af en toe een berichtje voor me achter laten!

Liefs,

Robin